Legnicka Fabryka Fortepianów i Pianin

Historia fabryki sięga roku 1846. Właścicielem był niemiecki przemysłowiec Eduard Seiler. W roku 1847 fabryka została przeniesiona do budynku przy Wilhelmstraße. Po śmierci właściciela interes prowadzony był przez jego wdowę i dzieci. W roku 1895 firmę przekształcono w spółkę Ed. Seiler Pianoforte-Fabrik GmbH. Wraz z rozwojem fabryki powstały filie: we Wrocławiu (1908), w Dreźnie (1911), w Hamburgu (1915) oraz w Berlinie (1920). W roku 1928 zarejestrowano najwyższy obrót w historii istnienia firmy. W latach 1930-33 z powodu kryzysu gospodarczego filie (oprócz fabryki w Legnicy) zostały zamknięte. Po zakończeniu IIWŚ produkcję przeniesiono za granicę (najpierw do Kopenhagi, a potem do Kitzingen), a w ocalałych zabudowaniach w 1947 r. otwarto państwową Legnicką Fabrykę Fortepianów i Pianin (znalazło w niej zatrudnienie wielu fachowców z seidlerowskich zakładów). Istniała do 1998 roku.